Czym jest zespół Kehrera i dlaczego jest nazywana chorobą wdowią?

Napisano 26.10.2021 | Medyczny Asystent | Czas czytania: 3 min.

Choć zdrowie seksualne kobiet powoli przestaje być już tematem tabu, wciąż niewiele osób zdaje sobie sprawę z konsekwencji zdrowotnych, które mogą wiązać się z nieudaną sferą intymną. Przykładem może być zespół Kehrera, czyli szereg objawów, które zauważyć można wyłącznie u kobiet, które długotrwale nie są zaspokajane seksualnie. Mimo pojawiających się dolegliwości psychicznych i fizycznych, kobiety często są nieświadome swojej choroby, a to znów może prowadzić do poważnych problemów. Z artykułu dowiesz się, czym jest zespół Kehrera i jakie są jego objawy, a także na czym polega leczenie tego schorzenia.

Czym jest zespół Kehrera?

Zaburzenie seksualne, jakim jest zespół Kehrera, nie jest znane każdemu, gdyż rzadko o nim się wspomina. Warto wiedzieć, że choroba Kehrera często nazywana jest również chorobą wdowią, co ma poniekąd związek z pochodzeniem schorzenia. Bierze się to stąd, że dolegliwość bardzo często dotyka właśnie kobiety owdowiałe, które po utracie swojego partnera postanawiały zrezygnować z seksu. Faktem jest, że choroba dotyka jedynie kobiety i mowa tu wyłącznie o kobietach, które długotrwale nie są zaspokajane seksualnie. Trzeba wiedzieć ponadto, że mowa tu o kobietach o normalnym libido – dolegliwość ta wcale nie jest powiązana z nimfomanią. Należy jednak w tym miejscu zaznaczyć, że występowanie choroby wdowiej dotyczyć może nie tylko kobiet samotnych, których życie seksualne już nie istnieje. Problem dotyczy również kobiet żyjących w związkach, które wcale nie rezygnują ze współżycia. Zaburzeń tych można szukać bowiem również, gdy partnerzy są niedopasowani seksualnie lub partner nie przykłada wagi do zaspokojenia potrzeb swojej kobiety.

Na zespół Kehrera składa się szereg objawów psychicznych i fizycznych. W niektórych przypadkach ostatecznością okazuje się leczenie farmakologiczne, a wówczas pomocna będzie recepta przez internet. Dzięki niej dostęp do leków mają również kobiety, które problem uważają za szczególnie wstydliwy i nie mogą (lub nie chcą) zgłaszać się na stacjonarne wizyty lekarskie.

Przyczyny choroby wdowiej.

Spełnienie seksualne jest bardzo istotne dla prawidłowego funkcjonowania organizmu i jego właściwego stanu zdrowia. Niestety wciąż wiele osób nie przykłada do niego właściwej wagi, czego konsekwencje mogą być poważne. Przykładem jest właśnie zespół Kehrera. Dotyczy on kobiet, które długotrwale nie osiągają orgazmu. Choroba wdów występuje zatem u kobiet, które nie mają partnera seksualnego lub z różnych przyczyn nie są zaspokajane seksualnie w związku. Do problemu mogą przyczynić się między innymi różnice temperamentów partnerów, zaburzenia seksualne jednego z nich, konflikty w związku, a także brak komunikacji. Choć w obecnych czasach potrzeby seksualne kobiet zdają się być bardziej zrozumiałe dla wielu mężczyzn, nadal wiele kobiet bywa niezaspokajanych, co może odbić się bardzo negatywnie na ich zdrowiu. Warto w tym miejscu podkreślić, że problemem nie zawsze jest jedynie mężczyzna, który nie dba o potrzeby swojej partnerki, ale również kobieta, która orgazm udaje lub unika rozmowy z partnerem o swoich potrzebach czy preferencjach seksualnych.

Zespół Kehrera – fazy choroby.

Jeśli chodzi o zespół Kehrera, wyróżnić można 2 etapy choroby. Na początku problem głównie dotyka psychiki kobiety. Na fazie obejmującej psychikę jednak czasem się nie kończy, gdyż u kobiety zaczynają pojawiać się również pewne objawy fizjologiczne – pojawiają się między innymi bóle podbrzusza i inne nieprzyjemne dolegliwości. Warto w tym miejscu wspomnieć, że choroba nazywana jest czasem również zespołem 5 objawów, gdyż wyróżnić można właśnie pięć symptomów fizycznych, które towarzyszą tej dysfunkcji.

Zespół Kehrera – objawy i rozpoznanie.

Jak wspomniano wcześniej, choroba Kehrera objawy daje zarówno psychiczne, jak również fizyczne.

Niesatysfakcjonujące życie seksualne i długotrwały brak orgazmów przyczyniają się do rozdrażnienia i zdenerwowania kobiety, a także jej niepokoju, pobudzenia, agresji i rozgoryczenia, nad którymi nie potrafi ona panować. Symptomy psychiczne to również problemy z kontrolowaniem emocji, wahania nastroju i wybuchy gniewu. Objawy te są bardzo nasilone – często mówi się, że stanowią zintensyfikowany odpowiednik PMS, który utrudnia codzienne funkcjonowanie.

Jeśli chodzi o dolegliwości fizyczne, które odczuwają kobiety mające zespół Kehrera, są to:

  • Dolegliwości bólowe podbrzusza w okolicy kości krzyżowej.
  • Świąd pochwy i sromu oraz upławy, które przypominać mogą infekcje intymne.
  • Żylaki, w tym między innymi obejmujące odbyt, uda, miednicę małą i podudzia.
  • Bolesne skurcze w okolicy więzadeł krzyżowo macicznych.
  • Zaburzenia miesiączkowania oraz pogrubienie macicy.

Leczenie zespołu Kehrera.

Niewątpliwie zespół Kehrera objawy ma bardzo dokuczliwe, co jednak nie oznacza, że kobieta jest na nie skazana do końca życia, gdyż z problemem można skutecznie walczyć. Jeśli kobieta ma zespół Kehrera, najłatwiejszym sposobem leczenia jest po prostu powrót do satysfakcjonującej aktywności seksualnej. Pomocne może być zatem znalezienie nowego partnera lub rozmowa z aktualnym partnerem o konieczności zaspokojenia swoich potrzeb. Jeśli jednak z jakichkolwiek powodów satysfakcjonujące współżycie nie wchodzi w grę, pozostaje jeszcze masturbacja, która pozwoli zredukować uciążliwe dolegliwości i rozładować napięcie seksualne. Jeśli obie te metody nie wchodzą w grę lub zawiodą, a dla kobiety szczególnie dokuczliwe są objawy, jakie daje choroba wdowia, leczenie farmakologiczne ustali lekarz. Zazwyczaj w takich przypadkach stawia się na farmakologię, która redukuje popęd seksualny kobiety.

Informacje zawarte w dziale „Blog" serwisu NaszaRecepta.pl należy traktować jedynie jako informacyjno-edukacyjne. Treści te i porady w nich zawarte nie mogą w żadnym wypadku zastąpić bezpośredniego kontaktu z lekarzem i nie powinny być również uznawane za profesjonalną poradę medyczną. Wydawca serwisu NaszaRecepta nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystywanie porad z materiałów informacyjno-edukacyjnych bez wcześniejszej konsultacji ze specjalistą.